20 خواننده میلیاردی داریم

به گزارش دور زمین، هرچند آلبوم های فیزیکی موسیقی دیگر مثل گذشته خریدار ندارد و به گفته اکثر اهالی موسیقی حتی ضررده است، اما سود کنسرت ها برای برخی خوانندگان و تهیه کنندگان آنقدر زیاد است که توجه مردم را به خود جلب کرده است.

20 خواننده میلیاردی داریم

به گزارش گروه رسانه های دور زمین، موضوع معافیت مالیاتی هنرمندان چند روزی است که موضوع اصلی شده و البته موافقان و مخالفانی هم دارد. یکی از هنرهایی که در سالهای اخیر متهم به درآمدهای بالا بوده، موسیقی است. هرچند آلبومهای فیزیکی موسیقی دیگر مثل گذشته خریدار ندارد و به گفته اکثر اهالی موسیقی حتی ضررده است، اما سود کنسرتها برای برخی خوانندگان و تهیه کنندگان آنقدر زیاد است که توجه مردم را به خود جلب کرده است. همین برخی از خوانندگان و درآمدهای غیرشفاف و البته بالای آنها حتی صدای خوانندگان دیگر را هم درآورده است. در این گزارش و در گفت وگو با دو مسئول سابق موسیقی و یک خواننده قدیمی این موضوع را بررسی کرده ایم .

علی ترابی، مدیرکل سابق دفتر موسیقی ارشاد

قائل به تفکیک باشیم

تحلیل شما درباره معافیت مالیاتی هنرمندان و به طور خاص اهالی موسیقی چیست؟

همانند بحث های دیگر قدری ناشی از عدم شناخت، عدم تفکیک و عدم تمایز بین موضوع است، یعنی یک تصمیم کلی که به یک باره همه با هم معاف باشند و به یک باره همه از معافیت بیرون بیایند، نمی تواند در همه بخش ها به یک اندازه درست باشد. همانند بحث 10 درصد که این ایراد اساسی به آن وارد بود که در هر کلانشهری قانون 10 درصد کنسرت ها اجرا شود که کنسرت در هر جایی که برگزار می شود با کنسرتی که در برج میلاد برگزار می شود، یکسان نگاه می شود. این عدم کارشناسی باعث می شود مسائل زیادی به وجود بیاید. درمورد حذف معافیت مالیاتی هنرمندان هم خلط مبحث شده است. یعنی بخشی از کشور که قطعا کمتر از پنج درصد رخدادهای موسیقایی را تشکیل می دهند، درآمد خوبی دارند که بالاتر از بخش متوسط جامعه است و منطقی است که درآمد و مالیات از آنها اخذ شود و یک بخش بسیار بزرگ تری هستند که حتما زیر متوسط جامعه درآمد دارند که اتفاقا امنیت شغلی آنها پایین تر است و زیرساخت های جامعه و اقتصاد هنر ما به هیچ وجه پاسخگو احتیاج آنها نیست. دولت در قبال بخش کم درآمد حوزه موسیقی وظیفه کمک کردن دارد و باید آنجا سرمایه گذاری کند. آنها قاعدتا باید از این معافیت مالیاتی برخوردار باشند چون اگر این معافیت نباشد به معنای سرانجام فعالیت شان محسوب می شود. به نظر من این تفکیک وقتی صورت نگیرد و همه چیز با یک تصمیم و یک بخشنامه پیش برود قاعدتا آسیب های زیادی برای هر زاویه دیدی که فکر کنید به وجود می آورد .

مبنای شناخت درآمد هنرمندان چیست؟

به نظر من مبنا باید اظهارنامه های مالیاتی باشد و درآمدهایی که قابل محاسبه است که هر کسی در بخش هنر چقدر درآمد دارد .

آیا این قابل محاسبه است؟

تا جایی که قابل محاسبه باشد. اگر مبنا را بر این بگیریم که قابل محاسبه نیست در صنف پزشکی هم خیلی قابل محاسبه نیست. در خیلی از صنوف دیگر هم این شرایط قابل مشاهده است. در هر صنف دیگر نیز مبنا باید اعتماد باشد وگرنه اگر بخواهد شک وارد شود به هر حوزه ای این تشکیک وارد است .

مثلا موردی داریم که سال 96 خواننده ای نزدیک به 250 اجرا در داخل و خارج از کشور داشته و از سوی دیگر خواننده محلی درآمدی ندارد چون کنسرتی برگزار نمی کند و بیشتر برای دل خودش است و نهایتا تدریس می کند. آنجا هم فضا طوری نیست که بخواهد از تدریس پول کلانی به دست بیاورد.

درست است .

چنین نگاهی هم اینجا وجود دارد، ولی در اصل امر موافق هستید این تفکیک و جداسازی انجام شود اما با شناسایی همراه باشد.

بله، به نظر من در هیچ یک از بخش ها نمی توان تصمیم کلی گرفت. مخصوصا که این حساسیت ها در رسانه های عمومی به وجود آمده، بهتر است این موضوع قربانی جلب توجه هنرمندان یا برعکس، جلب توجه عامه کسانی که منتقد این امر هستند، قرار نگیرد. بنابراین احتیاج است که کارشناسی جدی برای این امر انجام شود. داستان 10درصد درآمد کنسرت ها دوباره تکرار نشود و یک تصمیم سنجیده گرفته شود تا افکار عمومی هم قانع شوند، یعنی هم به هنر ضربه نزند و بخشی که از هنر ما محتاج حمایت است و نمی تواند روی پای خود بایستد قربانی این تصمیمات نشود و از سوی دیگر بی عدالتی انجام نشود و کسانی که درآمد بالایی دارند طبیعی است که باید مالیات بدهند .

اوایل هفته با یکی از مسئولان ارشاد صحبت می کردم که می گفت به احتمال زیاد در سال 99، قانون 10 درصد کنسرت ها را نخواهیم داشت و لغو شده است. مواردی که بابت لغو آن بیان می کرد دقیقا همان چیزهایی بود که منتقدان از ابتدای مصوبه گفتند. اینکه باعث افزایش قیمت بلیت ها می شود و نهایتا خروجی ندارد. درباره این هم صحبت کنید. این قانون عجیبی بود، برخی می گویند مصوبه دولت و برخی می گویند مصوبه مجلس بود. نهایتا یک کنسرت چقدر درآمد دارد که بخواهد 10درصد...

این تعیینا مصوبه مجلس بود، ولی به پیشنهاد دولت رفته و تصویب شده بود؛ برای بودجه سال 98 است. من امیدوار هستم در بودجه سال 99 در مورد این قضیه تجدیدنظر شود. اصولا خیلی از موارد دیگر در کنار این 10درصد باید لحاظ می شد از جمله اینکه بسکمک از کنسرت ها حتی هزینه های ابتدایی خود را نمی توانند تامین کنند، مخصوصا کنسرت هایی که فرهنگی تر هستند و موسیقی جدی را ارائه می دهند که بسیار در شرایط بحرانی قرار دارند و اینکه اگر تنها معیار را جغرافیا بگذاریم، بسیار استدلال عجیبی بود و به نظر من اصولا اگر هر اتفاقی قرار است رخ دهد از همین بحث مالیاتی تفکیک شود و کاملا هدفمند پیش برود، بسیار بهتر از این است که تصمیم کلی 10درصدی و فقط محدود به رشته موسیقی گرفته شود، چون موسیقی اتفاقا از جمله هنرهایی است که زیرساخت های کمتر و مخالفان جدی تری در کشور ما دارد .

پیروز ارجمند، مدیرکل اسبق دفتر موسیقی:

دست دولت در جیب هنرمندان است

گزارشی درباره بحثی که اخیرا داغ شده، آماده می کنیم. بخش زیادی از صحبت ها در حوزه سینماست، ولی بخشی هم به بحث کنسرت ها و خواننده ها مربوط است که موافق و مخالف دارد، یعنی یک عده موافق این هستند که معافیت برداشته شود چون سالی یک اجرا دارند، ولی خواننده ای داریم که بالای 100 اجرا در سال دارد. نظر شما در این باره چیست؟

ظاهرا آقای نوبخت دستور توقف طرح را داده است .

حذف معافیت مالیاتی در حوزه موسیقی کدام بخش از فعلان این هنر را درگیر مسائل مالی خواهد کرد؟

اصولا بخشی از هنرمندان درگیر خواهند شد و بخشی هم مربوط به صنعت موسیقی است، اعم از شرکت های تدوین، تولید، سرمایه گذاران و استودیوی صدابرداری. بخشی که مربوط به هنرمندان است حدود80 هزار فعال حوزه موسیقی در ایران داریم. از این تعداد که در حوزه های مختلف اعم از سنتی، کلاسیک، پاپ و... فعالیت می کنند حداکثر 15 تا 20 نفر از این جماعت هستند که درآمد آنها میلیاردی است، یعنی در یک جمعیت 80 هزار نفری 20 نفر درآمد بالایی دارند و آنها هم خوانندگان پاپ هستند که معمولا این درآمد را دارند و تعدادی هم از خوانندگان موسیقی سنتی همانند همایون شجریان هستند. بنابراین تعمیم دادن این قانون به اکثریت منطقی به نظر نمی رسد، یعنی به خاطر 20 نفر، جماعت 80 هزار نفری که درآمد اندکی دارند، مشمول پرداخت مالیات شوند. جماعتی که دولت بیمه های ناچیزی برای آنها مقرر کرده و در خوشبینانه ترین حالت یک هنرمند بعد از بازنشستگی در شرایط موجود یک و نیم میلیون تومان در ماه دریافت می کند. می دانید که رقم بسیار پایینی است، یعنی از هر صنف دیگری پایین تر است. دولت زیرساختی هم آماده نمی کند، یعنی اگر دولتی داشتیم که زیرساخت ها را برای توسعه مالی هنر آماده می کرد، می توانستیم امیدوار باشیم که توسعه انجام می شود و آن وقت می توان انتظار داشت به ازای آن مالیات هم اخذ و رونقی ایجاد شود، اما الان نه تنها توسعه ای ایجاد نمی کند، بلکه بازدارنده هم است؛ مجوزهایی که به سختی داده می شود، ناامنی ای که در برگزاری کنسرت هاست. در طول سال نزدیک به چهار ماه هیچ کنسرتی نمی توان برگزار کرد و اصولا خیلی هنرمندان نیمه وقت کار می کنند و این گونه نیست که همیشه درآمد داشته باشند. به هر حال درمجموع وقتی برآورد می کنیم عموم هنرمندان در موسیقی، تئاتر و تا حدودی سینما از اقشار متوسط رو به پایین جامعه هستند .

این گونه نیست که اقشار بالای جامعه باشند و دولت هم کاری نکرده که الان بخواهد مالیات بگیرد.طبیعتا فکر می کنم دولت در اینجا دست در جیب هنرمندان می کند بدون اینکه کمکی کرده و هیچ یک از وظایف خود را انجام داده باشد. اگر دولت فرانسه، آلمان و ژاپن، امروز مالیاتی از هنرمندان خود می گیرد، که آنها هم مالیاتی دریافت نمی کنند، شرایط بیمه و زیرساخت های فرهنگی و امنیت هنرمندان همینی است که در ایران وجود دارد؟ هر زمانی دولت به تمام تعهدات خود عمل کرد، می تواند مالیات هم دریافت کند و این رونق را هم ایجاد کند، اما الان در اوج بی رونقی هنر هستیم. در این شرایط مالی من اطلاع دارم تعداد زیادی از آموزشگاه های موسیقی بسته شده اند، تعدادی از هنرمندان گالری های خود را می بندند به خاطر اینکه مصرف محصولات فرهنگی در سبد خانوارها بسیار کمرنگ شده و به یک کالای لوکس تبدیل شده است و نمی توانند از آن استفاده کنند .

خشایار اعتمادی بیان نمود

نسبت مافیای موسیقی و مالیات

شما گفتید که از دنیای موسیقی خداحافظی کردید. در شرایط فعلی موسیقی و انتقادها درباره درآمدهای بالای خوانندگان چرا باید چنین اتفاقی رخ دهد؟

من اگر بهترین کارها را بخوانم 30 میلیون تومان در رسانه می خواهند که من را پخش و تبلیغ کنند و بعد آنها تصمیم بگیرند من چقدر دیده شوم؛ بعد اگر خواننده خودشان باشد آنها او را در سایت های میلیونی می برند. سایت هایی که معلوم نیست به چه واسطه ای این میزان طرفدار پیدا کردند. بابت تبلیغات است و یک روز چهار دختر خانم با حرکات موزون و پایکوبی و دابسمش و شاخ های ایسنتاگرامی یک قسمتی از آهنگ های آنها را می خوانند، اینها را بالا می آورند و با آنها قرارداد می بندند و از رشت نرسیده به گرگان می فرایند و نرسیده می خوابند تا صبح به بندرعباس بفرایند و از آنجا هزار اجرا دارند و بعد از یک سال، دو تور خارج می فرایند و بعد اصلا آنها را نمی بینیم. تهیه کننده تو روی طرف می گوید اینجا جای اقتصاد است. با این لحن حرف می زنند و هر کسی می خواهد فرهنگی گوش کند بیرون برود. هیچ کسی نیست بگوید شما بیرون بروید و پیاز بفروشید. شما بستنی بفروشید و اگر خیلی وضع خوبی دارید ماشین لوکس بفروشید. کالای فرهنگی و کالای هنری اگر محتوای فرهنگی نداشته باشد چطور دو واژه فرهنگ و هنر کنار هم معنی می یابد؟ چه خبر است؟ تا اینکه به صورت شایعه می شنویم دست یک سری از کنسرت گذاران آنور آب که به ظاهر با داخل در تضاد هستند، در یک کاسه است. بعد بشنویم این کنسرت او را می گذارد و او کنسرت این را. قرار نبود این طور باشد .

مالیات می تواند جلوی مافیای موسیقی را بگیرد؟

درآمد کجاست؟ یک هنرمند چه درآمدی دارد که بتواند مالیات بدهد؟ می توانند با سیستم های فراقانونی طوری حرکت کنند که آن را گردن هنرمند بیندازند. مگر هنرمندان واقعی پول درمی آورند؟ مگر دوره ما پول بود؟ این پول هایی که الان صحبت می شود آن زمان بود؟ اینها بلد هستند چطور این مساله را باز کنند. این احتیاج به یک تخلیه دارد، پلیس بگذارند. واقعا احتیاج به نگاه امنیتی دارند که جست وجو کند، ریشه این کجاست. اگر خدایی ناکرده در مرکز موسیقی بوده و قدیمی است، ریشه آن را پیدا کنند. از چه چیزی می ترسند؟ کاری که من کردم گفتم خداحافظ و حرف خود را بیان نمودم که فساد وجود دارد چون کسانی که این پول ها را درمی آورند، پایه میکروفن برای نوازنده ها می گذاشتند و امروز پشت مازاراتی و لندکروز می نشینند، از بدبختی اینها پول درآوردند و به آنجا رسیدند. اینها گزینش شده هستند و امکان ندارد اینها بتوانند بدون گزینش شدن بالا بیایند. کمی با اینها باید صحبت کنیم که چه می گویند. شعری داریم هر بار این در رو، محکم نبند نرو، به خواننده این شعرها می گویند چه انگیزه ای داشتید این شعر را گفتید، گفت هر بار در را محکم می بستم پدرم گفت این در رو هر بار محکم نبند و نرو! این تالیف فرهنگ مملکت ما شده است! خنده دار نیست؟

یعنی مالیات قطعا نمی تواند کاری کند و بیشتر نمایش است؟

در آن جایگاه نیستم که درباره تصمیم گیری های کلان اظهارنظر کنم ولی من خیلی این جو و این جریان را باور ندارم که بخواهم درباره آن اظهارنظر کنم. برنامه می چینند متوجه می شوم خیلی به نفع هنرمندان نیست. من 27 سال است در این عرصه هستم و با تمام وجودم و با همه هنرمندان نیز کار کردم، به مخاطبان رودررو تعظیم کردم؛ آن چیزی که من می بینم آن چیزی نیست که به نفع هنرمند باشد. چهار کنسرت برای امثال آقای عصار، نیما مسیحا و... برگزار می کنند که دل اینها را خوش کنند. این در کما نگه داشتن است. هر کدام از این بچه ها این پتانسیل را دارند سالی حداقل 100 شب سالن پر کنند. اینها سالی 6-5 شب کنسرت می فرایند و دل شان خوش است که برنامه اجرا می کنند. هر وقت توانستند ترافیک تهران را جمع کنند این مسائل و معضلات فرهنگی را هم می توانند جمع کنند .

محمد معتمدی مطرح نمود

پرداخت مشروط مالیات

محمد معتمدی نیز در گفت وگو با فارس درباره موضوع معافیت مالیاتی گفته است: قانون مالیات که به خودی خود کاملا به جا و درست است. حتی یکی از افتخارات مردم کشورهای توسعه یافته این است که مالیات می دهند و به پرداخت مالیات رقبت دارند و آن را مایه مباهات می دانند. اما نکته مهم مغفول این است که در همه جای دنیا آنچه به عنوان مالیات مطرح می شود، مالیات بر درآمد است. ما اول باید بررسی کنیم و ببینیم آیا هنرمند اصلا درآمدی دارد یا خیر و اگر دارد چطور می توان آن را ارزیابی کرد .

معتمدی به قانون چالش برانگیز سهم 10 درصدی دولت از کنسرت ها اشاره کرد و گفت: برای نمونه آن قانون 10 درصد مالیات بر درآمد کنسرت ها را که تدوین و وضع کرده بودند، قانونی بسیار نادرست و پر ایراد بود. چون به جای مالیات بر درآمد، مالیات بر هزینه و مالیات بر مخارج بود! یعنی هنرمند مثلا اگر 80 میلیون تومان پول سالن می دهد هم باید 80 تومن پول سالن را بدهد و هم باید 10 درصد به دولت بدهد. در درجه دوم اینکه دولت اول باید مساله حق انتشار و قانونش را در کشور پیاده و اجرا کند که بعد هنرمند به چیزی به نام درآمد برسد و در مرحله بعدی دولت از آن درآمد، طلب مالیات کند .

معتمدی با بیان اینکه باید تعیین شود هنرمند از چه بخشی از درآمدش مالیات بپردازد، توضیح داد: ولی اینکه ما به عنوان موزیسین بخواهیم مالیات بدهیم باید اول تعیین شود که از کدام بخش درآمدمان باید مالیات بپردازیم. اگر از بخش انتشار باید مالیات بدهیم که از این محل اصلا درآمدی نداریم. شرایط به گونه ای شده که شما ملاحظه کرده اید من آثارم را در اینستاگرام و فضای مجازی قرار می دهم و خودم هم می گویم همه می توانند دانلود کنند و بر همه هم حلال است .

او با بیان این نکته که همه باید مالیات بدهند، اضافه نمود: حرف من این است که کلا همه اقشار جامعه موظف هستند مالیات بدهند، ولی دولت هم باید در قبال دریافت مالیات خدمات تمام و کمال به مردم ارائه دهد. اگر دولت بخواهد از هنرمند مالیات اخذ کند در قبال آن می خواهد چه خدماتی ارائه دهد؟ آیا فقط قرار است بخش فرهنگی و هنری مالیات بدهند و خدماتی نگیرند؟ من اعتقادم این است کلا اگر فرهنگ و هنر مملکت ما دارای یک سند چشم انداز راهبردی می بود و فعالیت های فرهنگی هنری نظام مند می شد و قانون حق انتشار و حفاظت از حقوق مادی و معنوی مترتب بر آثار هنری جدی گرفته می شد در آن صورت درآمد همه هنرمندان چند ده برابر می شد و در آنچنان شرایطی هنرمند هم با کمال میل و رقت مالیاتش را پرداخت می کرد و مالیات خیلی خوب و قابل توجهی هم می پرداخت .

معتمدی به مهم ترین بخش درآمدی هنرمندان موسیقی اشاره کرد و گفت: در بحث کنسرت ها هم چون ما جماعت موسیقی درآمد اصلی مان در همین بخش کنسرت است، دولت باید برای اخذ مالیات از ما، درآمد خالص و ناخالص هنرمند از محل برگزاری کنسرت را تعیین و شفاف سازی کند، در صورتی که در بحث همان 10 درصد سهم دولت از اجراهای صحنه ای، دولت در همان ابتدا به ساکن از درآمد اولیه 10 درصد خود را برمی دارد، مادامی که باید ابتدا تمام هزینه های مختلف که مبالغ قابل توجهی هم هستند از آن کسر شود سپس از آنچه که باقی می ماند 10 درصد را بردارد و این مسئله ای بسیار جدی در این زمینه است .

معتمدی در بخشی از صحبت هایش و در جواب به این سوال که نظر شما درباره پرداخت مالیات توسط هنرمندانی که درآمد بسیار بالایی دارند، چیست؟ به نکته خوبی اشاره کرد. او در مورد درآمد واقعی هنرمندان گفت: اگر درآمد واقعی این هنرمندان ثابت شود، به نظر من بسیار کار درست و پسندیده ای است هنرمندانی که درآمد بالا دارند، مالیات پرداخت کنند ولی مساله اینجاست که بسکمک از هنرمندان به خاطر حفظ ویترین کاری و حرفه ای خود به دروغ درآمد های میلیاردی اعلام می کنند که به نوعی برای خودشان کلاس کاری بگذارند، ولی درواقع در بسکمک از این موارد و درآمدهای میلیاردی از این خبرها نیست! مثلا می گویند فلان هنرپیشه در سال فلان مبلغ فروخته، ولی در واقعیت چنین چیزی نیست. اما همین خبر یک جو روانی ایجاد می کند که مردم برای دیدن کارهای او هجوم می برند. به همین دلیل باید یک نظام جامع راستی آزمایی برای تعیین میزان واقعی درآمد هنرمندان به وجود بیاید که متاسفانه هیچ سازوکاری در این رابطه وجود ندارد. البته این مساله تنها در حوزه موسیقی و حتی در حوزه فرهنگ و هنر نیست و در تمام حوزه ها مثل مسکن و انواع بخش های بازار هم وجود دارد .

او در مقایسه بخش موسیقی با بخش های بسیار بزرگ مالی کشور تشریح کرد: در ضمنً من معتقدم میزان مالیات باید متناسب با میزان ترن آور یا همان گردش مالی هر حوزه ای باشد. مثلا در حوزه پزشکی، مسکن و زمین و املاک که بزرگ ترین گردش های مالی را دارا هستند، بزرگ ترین فرارهای مالیاتی را هم در آنجا داریم. اما اینقدر که الان بحث و انرژی درباره مالیات در حوزه هنر و فرهنگ گذاشته اند اگر درصدی از آن را به مسکن و املاک و این قبیل موارد متمرکز کنیم، ده ها هزار برابر این مالیاتی ا ست که هنرمندان قرار است پرداخت کنند یا نکنند .

معتمدی اضافه نمود: از معلمی که صبح تا شب پای تابلو تدریس می کند تا مربی موسیقی که مضراب مضراب موسیقی را با تمام مشقاتش تدریس می کند، اینها در قیاس با کسی که میلیاردها ریال پول دارد و مثلا در بخش انبوه سازی فعالیت می کند، درآمدی ندارند. هستند کسانی که در هفته هزاران ملک را خرید و فروش می کنند و دو ریال هم مالیات نمی دهند. به نظرم در مبحث مالیاتی دولت باید اولویت ها را هم در نظر بگیرد .

محمد معتمدی در سرانجام و به عنوان اصلی ترین پاسخش به مباحث مطروحه این گفت وگو مطرح نمود: در مجموع به خاطر اینکه هنوز زیرساخت لازم برای اخذ مالیات وجود ندارد، اگر دولت بخواهد از هنرمندان مالیات بگیرد هم در این زمینه پیروز نخواهد بود .

منبع:فرهیختگان

منبع: خبرگزاری تسنیم
انتشار: 1 بهمن 1398 بروزرسانی: 6 مهر 1399 گردآورنده: dorezamin.com شناسه مطلب: 2236

به "20 خواننده میلیاردی داریم" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "20 خواننده میلیاردی داریم"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید