چاپ لیبل دیجیتال در برابر فلکسوگرافی: یک مقایسه جامع - دور زمین

هر دو تکنولوژی مزایای فوق العاده ای دارند، اما انتخاب بین آن ها کاملاً به احتیاج پروژه، تیراژ و بودجه بستگی دارد. در ادامه این دو روش را در 5 شاخص اصلی مقایسه می کنیم:

تیراژ چاپ و هزینه تمام شده

مهم ترین عامل در انتخاب بین این دو روش، تیراژ سفارش است.

چاپ فلکسو: برای تیراژهای بسیار بالا پادشاهی می نماید. در فلکسو شما هزینه اولیه بالایی برای ساخت کلیشه (پلیت) و تنظیمات دستگاه دارید، اما وقتی ماشین آغاز به کار کند، هزینه تمام شده هر عدد لیبل به شدت افت می نماید.

چاپ دیجیتال: برای تیراژهای پایین تا میانه بی نظیر است. چون هیچ احتیاجی به ساخت کلیشه نیست، هزینه راه اندازی اولیه تقریباً صفر است. با این حال، هزینه هر قطره جوهر و تونر دیجیتال ثابت و گران تر است، بنابراین در تیراژهای میلیونی اصلاً ارزان نیست.

زمان آماده سازی و مقدار ضایعات

چاپ فلکسو: آماده سازی یک ماشین فلکسو فرآیندی زمان بر است. اپراتور باید کلیشه ها را نصب کند، مرکب ها را ترکیب و تنظیم کند، و رنگ ها را روی هم بیندازد (رجیستر کند). در این فرآیند، ده ها یا صدها متر رولِ متریال به عنوان ضایعاتِ تنظیم کار هدر می رود.

چاپ دیجیتال: زمان آماده سازی در دیجیتال تنها به میزان کلیک کردن روی دکمه Print است! فایل از کامپیوتر مستقیم به دستگاه می رود. به همین علت ضایعات متریال در آغاز کار در حد صفر است و زمان تحویل سفارش به شدت کاهش می یابد.

چاپ اطلاعات متغیر و شخصی سازی

چاپ فلکسو: کلیشه های چاپ فلکسو ثابت هستند. اگر بخواهید 100 هزار لیبل با بارکدها، شماره سریال ها یا نام های متفاوت چاپ کنید، فلکسو کاملاً ناتوان است (مگر اینکه به سیستم های هیبرید متصل گردد).

چاپ دیجیتال: نقطه قوت اصلی دیجیتال همین جاست! چاپ دیجیتال می تواند در یک رول پیوسته، هزاران لیبل چاپ کند که طرح، شماره، بارکد یا حتی زبانِ هر لیبل با لیبلِ قبلی متفاوت باشد. کمپین معروف Share a Coke شرکت کوکاکولا (که روی هر بطری یک نام متفاوت نوشته شده بود) دقیقاً با همین تکنولوژی دیجیتال انجام شد.

کیفیت چاپ و رنگ پذیری

چاپ فلکسو: برای چاپ رنگ های سالید (یکدست) و رنگ های ساختگی فوق العاده است. بعلاوه اگر به جلوه های ویژه مثل رنگ های متالیک، فلورسنت یا وارنیش های ضخیم احتیاج دارید، فلکسو عملکرد بی نقصی دارد.

چاپ دیجیتال: در چاپ تصاویر با رزولوشن بسیار بالا، گرادیانت ها (طیف های رنگی محو شونده) و متن های بسیار ریز، دیجیتال (به ویژه تکنولوژی جوهرافشان و تونر مایع مثل HP Indigo فوق العاده دقیق است و کیفیتی شبیه به عکس ارائه می دهد.

تنوع متریال و بستر چاپ

چاپ فلکسو: ماشین های فلکسو می توانند تقریباً روی هر چیزی چاپ نمایند؛ از کاغذها و فیلم های پلاستیکی (BOPP, PET) گرفته تا فویل های آلومینیومی و مقوا. تنوع مرکب های فلکسو (پایه آب، پایه حلال، و UV) به آن قدرت مانور بالایی می دهد.

چاپ دیجیتال: دستگاه های دیجیتال نسبت به متریال حساس تر هستند. بسیاری از دستگاه های دیجیتال برای اینکه جوهرشان روی سطح پلاستیک یا سلفون بنشیند، احتیاج دارند که متریال برای قبل پوشش دهی آماده باشد که این موضوع قیمت متریال خام را کمی بالا می برد.

نتیجه گیری نهایی: کدام را انتخاب کنیم؟

اگر مشتری شما 100 هزار لیبل یک شکل برای بطری های آب معدنی می خواهد، بدون شک ماشین فلکسو برترین، سریع ترین و ارزان ترین گزینه است.

اگر مشتری شما 5000 لیبل برای عسل های دست ساز می خواهد که در 5 طعم مختلف (هر طعم 1000 عدد) فراوری شده اند، قطعا ماشین دیجیتال تنها راه حل مالی و منطقی است.

نکته: امروزه بسیاری از چاپخانه های بزرگ به سمت ماشین های هیبرید (Hybrid Presses) رفته اند؛ دستگاه هایی که یک یونیت چاپ دیجیتال را در وسط ایستگاه های فلکسو ترکیب نموده اند تا از مزایای سرعت و رنگِ فلکسو در کنار قابلیت شخصی سازی دیجیتال هم زمان استفاده نمایند.